1 Mayıs sabahı, yine acı bir haberle uyandık. 6,4 büyüklüğündeki deprem, bu sefer Bingöl'ü vurdu ve yine canlar aldı. Aslında canları depremin almadığını, asıl nedenin çarpık kentleşme, rant kavgası, bilime değer verilmemesi, mühendislik bilgisinin önemsenmemesi ve cehalet sonucu yapılan çürük yapılar olduğunu biliyoruz.

Bu sefer, depremden sonraki arama kurtarma faaliyetlerinde kayda değer bir iyileşme olduğu gözlendi. Ancak tüm bu çabalar, Çeltiksuyu Yatılı İlköğretim Bölge Okulu enkazı altındaki 83 çocuğu kurtarmaya yetmedi. Oysa, afet olmadan bilimsel çalışmaya dayalı önlemler alınsaydı, okul binasının yıkılmaması sağlansaydı belkide afet sonrası müdahaleye gerek kalmayacaktı. Son on yıldaki altı depremde 130'dan fazla okulun yıkılması bilime dayalı önlemlerin alınmasındaki aciliyetin en önemli göstergesi. Aynı ay içerisinde Japonya'da meydana gelen daha büyük bir depremin sıva çatlakları dışında bir hasara yol açmaması ise düşündürücü.

1999 Kocaeli Depremi'nden sonra çıkan ilk Sanal Gazete'de, "Yaşam süreleri içinde birçok depremin nasıl felakete dönüştüğüne tanık olanların, bundan ders almamaları nasıl açıklanabilir? Ya da bilimsel verilere ve teknolojik olanaklara rağmen depremlerin binlerce insanın ölümüne yol açan felaketlere dönüşmesine seyirci kalan, hatta neden olan insanların niyetleri nelerdir? Bunca acıya rağmen aynı yanlışları sürdüren nasıl bir zihniyettir? " diye sormuştuk. Üzülerek görüyoruz ki, sormaya devam edeceğiz.

Doğanın ve tarihin bir cilvesi olarak Bingöl depreminden birkaç gün sonra, bir büyük deprem de Japonya'da meydana geldi. 26 Mayıs'taki 7 büyüklüğündeki bu depremden sonra ise, birkaç hafif yaralı ve sıva çatlaklarından başka iz kalmadı. Bu büyüklükte bir depremin bu kadar az hasara neden olmasını, son olarak 1995 Kobe depremi ile 6.000 yurttaşını kaybeden Japonya'nın geçmişten ders almasına ve bu dersten çıkardığı sonuçları hayata geçirebilmesine olanak tanıyan bir ekonomik gücü olduğuna bağlamak sanırız yanlış olmaz.

Devamı 5. sayfada